Hedebo 7, rudesyning

Hedebo blijft een boeiende verzameling witwerk technieken. Behandelde ik al eerder het taellesyning en het dragverk, vandaag is de beurt aan de derde techniek, het rudesyning.

Kort gezegd, maak je bij rudesyning gaatjes in de stof door knippen en weghalen van weefseldraden. Het te borduren motief wordt eerst door platsteken aangegeven op de stof, waarna weefseldraden worden weggeknipt. Soms gaat het om heel kleine gaatjes, aan 4 zijden omgeven door platsteken, maar soms ook om grotere gaten, waarbij de platsteken de contouren van het motief vormen. 

De onvolprezen website van het museum Greve heeft uitleg (hier de vertaling) en ook weer een filmpje dat laat zien hoe je bepaalt waar je moet gaan knippen door eerst de omtrek af te rijgen.

De foto's laten zien wat ik bedoel.

De letters LK en het jaartal 2010 zijn beide uitgevoerd in rudesyning.
Bij de letters zijn slechts enkele draadjes weggeknipt, bij het jaartal zijn de nullen
binnenin opgevuld met stopwerk.

Dit vogeltje is ook rudesyning. Je ziet dat de omtrek is geborduurd met platsteken, waarna draden zijn weggeknipt en de open vlakken werden opgevuld met stopwerk en een spinnetje in de staart.
Dit werk bevindt zich in het museum van Roskilde. Foto: Lilian Kok, 2009

Ook hier rudesyning uit het museum in Roskilde.

Naaldkant

Van de week op Facebook een discussie: is naaldkant borduren? Hierover valt een interessant gesprek te voeren. 

De discussie die ik volgde vervalt al gauw in welles/nietes argumenten, en een omschrijving van hoe naaldkant gemaakt wordt, tegenover wat borduren nu eigenlijk is. 

Het filmpje van het klokhuis (26-2-2026) vat het bij monde van de mode expert Daan van Dartel zo samen: borduren is met materiaal door ander materiaal heen gaan om het te versieren. (1.28 in het filmpje)

https://hetklokhuis.nl/tv-uitzending/5915/borduren

Als je het zo stelt, is naaldkant dus niet borduren. Het vormt door de steken een stof.

Deze discussie heeft een vriendin van mij ook gevoerd toen ze voor de borduurvereniging aandacht wilde besteden aan het Tenerife kant. Dit kant wordt vaak gemaakt met behulp van een wieltje of op een papieren ondergrond waarop een patroon is getekend. Naaldkant is stofvormend en dus geen borduurwerk. 

Maar waar ligt de grens, en wie bepaalt dat?

Ik heb prachtige voorbeelden van Tenerife/Cilaos kant gezien in Italiaans werk, waarbij het kant wordt geborduurd (for lack of another word), in de stof, waarbij een aantal draden zijn weggeknipt/gesneden. In haar prachtige blog Il piacere del ricamo besteed Silvana Fontanelli er ruim aandacht aan. 

Is dit stofvormend, of versierend?🤷‍♀️

Punto in aria is naaldkant en wordt op een papieren patroon geborduurd en dus stof vormend.

Reticello maakt alleen kant in geknipte gaten. Is het naaldkant in reticello dan geen borduurwerk? Ik blijf het een vreemd onderscheid vinden om het over stof vormend versus met een materiaal door een ander materiaal gaan om het te versieren, en eerlijk gezegd, muggenzifterij.

Hedebo 6, Vogeltje

Hier beloofde ik terug te komen op het vogeltje uit Modern Folk Embroidery, dus vandaag deel ik foto's van de vorderingen en het geheel zoals het in mijn pronkrol zal komen.

Druppels borduren vergt concentratie en een vaste hand!

Hedebo en Schwalm lijken erg op elkaar als je het 
Hvidsøm bekijkt

Het uiteindelijke resultaat zoals het gemonteerd wordt in de pronkrol.

Een close-up van Udklips rondjes

Nogmaals Udklips rondjes

Wit op wit. Ik krijg er nooit genoeg van :-)

 

Het opspannen van een borduurwerk

Misschien is het hoog en breed bekend, maar voor wie het nieuw is; opspannen is de finishing touch voor borduurwerk.  Je werk is af, je hebt het gestreken maar tussen het borduurwerk in krijg je met het strijkijzer je werk niet écht glad. Jammer.

 Na het borduren wordt het wassen van borduurwerk aangeraden omdat de stof door lang borduren smoezelig kan worden en er huidvet van je handen op kan komen, wat in de toekomst tot verkleuring kan leiden. Het werk rol ik na wassen in een dikke handdoek, en pers er zoveel mogelijk vocht uit (niet wringen; ik ga meestal even op de rol staan🤫).

Span daarna je werk strak op. Tot voor kort gebruikte ik voor het opspannen grote piepschuim platen, want speciale tegels voor dit klusje waren best duur. Nu heb ik prachtige tegels, gevonden bij de Action voor een habbekrats. Het zijn van die grote schuimplastic puzzelstukken die je in een kinderkamer legt. 

De nog licht vochtige lap span je op met heel veel spelden, zo’n beetje om de twee centimeter een speld. Gaandeweg trek je de stof echt strak, er mag geen rimpeltje meer te zien zijn. Eerst twee tegenover elkaar liggende kanten, daarna de andere twee kanten. Na twee of drie spelden ga je naar de tegenoverliggende zijde, zo gaat het spannen gelijk op.

Als je werk eenmaal droog is, is het prachtig glad. Bij tefellopers is het wel even oppassen dat je de zijkanten echt recht opspant, anders heeft je loper een soort puntjes (mocht dit gebeuren kun je natmaken en opnieuw spannen. 

Hierboven is het verschil tussen de gestreken en de opgespannen lap goed te zien.